A derradeira oportunidade para un BNG útil

Mario López Rico

Non quer dicir isto que o BNG non vaia seguir existindo a partir do 29 de xaneiro. Pero o que nos xogamos é volver ser ou non a casa común dos nacionalistas, unha casa aberta á sociedade que Galiza precisa hoxe máis ca nunca para frear a demolición de dereitos colectivos e individuais. 

Hoxe hai máis BNG fóra que dentro. A conversión paso a paso do BNG nunha formación política convencional provocou o desafecto de amplos sectores progresistas e galeguistas da sociedade e de moitos nacionalistas activos, e un descenso sostido de apoios sociais e electorais como vimos de comprobar nas municipais e máis recentemente nas xerais. 

Perdeuse unha ocasión no 2009 tras o primeiro paso do BNG polo Goberno galego para ver que acontecera. O reparto de culpas que fixeron uns e outros -todos os erros foron do BNG no Goberno ou todos os erros foron da organización do BNG- impediu unha análise seria. Tal simplificación maniquea e o bipartidismo interno forzado pola UPG e Máis Galiza fixeron daquela imposíbel un acordo plural e lastraron os últimos dous anos da vida do Bloque. Así dificilmente poderemos aspirar a desaloxar da Xunta ao PP nin a avanzar na emancipación e a transformación da sociedade. 

Tamén a incomprensión verbo das mobilizacións dos indignados que a dirección do BNG non entendeu, malia que os obxectivos coincidan amplamente con reivindicacións históricas do BNG, é un exemplo desta deriva á homologación coas forzas políticas convencionais e para soster o profesionalismo político que nos últimos anos adoptou. 

Os novos xeitos necesarios para facer política en favor dese 99 % da sociedade que sofre os recortes sociais e a crise, e a recuperación do BNG como instrumento ao servizo da nosa terra fan precisa a apertura aos nacionalistas que están fora e á sociedade civil na que agroman movementos de rebeldía cívica e de emancipación social. Isto só será posíbel cunha recuperación da credibilidade que só se dará se o BNG se refunda e rexenera. 

Agardamos que todo saia ben e que sexa posíbel recuperar a confianza para un BNG que dea signos inequívocos de ter aprendido a lección.

Asemblearismo Sempre Máis

Paula Vázquez Verao

* Estas reflexións veñen a conto dun artigo do Raúl Asegurado de Compostela que é para ler e reler cincuenta veces antes do 28 e 29 de xaneiro de 2012.

Houbo xente que na asemblea do BNG do 2006 nos acusou de infantilismo a quen defendíamos o asemblearismo como cuestión central, pero o asemblearismo non se trata só de "poder votar nunha asemblea cada dous anos", senón dunha posición político-ideolóxica clara e profunda: a vontade de aglutinar a toda a xente, de xeito horizontal, no proceso de emancipación nacional dunha nación sin estado, unha emancipación que é social e persoal, tamén. E que emancipación persoal pode haber tratando á cidadanía-integrantes do BNG como menores de idade? Que emancipación social é a que non vai acompañada da autoconcienciación das clases explotadas, que esixe a participación directa destas, de todas as persoas, na toma de decisións colectivas?

É a hora histórica do exercicio directo da soberanía por parte da xente e, en todo o mundo, as organizacións que se reclaman emancipadoras non poden selo se no seu seo se dan relacións de dominación de calquera caste, como o é a delegación da soberanía cidadá, que é persoal e indelegable, ou a necesidade de que sexa concedido, permitido por algo ou alguén, o dereito a decidir mediante requisitos trampulleiros como ter que anotarse nun censo previo para poder acudir á Asemblea Nacional do BNG, na que a participación ten que ser, por definición, libre.

Na longa xeira de toma de consciencia que percorreu o ser humano chegouse á conclusión, por parte de distintos movementos, escolas de pensamento filosófico ou procesos de reflexión de persoas individuais, nos distintos momentos históricos de, digamos, "ilustración", de que a realización persoal do ser humano, en todas as súas facetas - ter cubertas as necesidades materiais básicas, poder desenvolver todas as capacidades intelectuais, o dereito á decisión sobre os ámbitos da propia vida, a capacidade de autoorganizarse para a defensa dos dereitos colectivos, etc - é un dereito inalienable, unha condición sine qua non do ser persoa, que, por vivir en sociedade, implica ser persoa-cidadá, unha capacidade que non é concedida, senón inherente, que non depende de ninguén nin de nada, senón que xa vén dada. 

Negar iso no seo dunha organización pretendidamente liberadora é matala de vez, pois supón negar a base de toda a concepción do ser humano como libre e tirar cos alicerces de todo o pensamento que podemos definir como de esquerdas dos últimos douscentos anos. E non é unha pose referirse aos longos procesos históricos porque, neste tempo de cambio dun sistema que xurdiu hai cincocentos anos podemos elixir construír un novo sistema sobre bases de liberdade ou sobre bases de tiranía. Iso é o que xogamos con cada escolla, por pequeno que pareza a nivel global o que poidamos facer no "país de Lilliput" que é Galiza e no "Lilliput do Lilliput" que é o BNG. 

Por certo, que os lilluputienses, como sempre nos lembra o Beiras, foron quen de amarrar a Gulliver.

"Non renunciar á xustiza social nin á identidade é de sentido común"

* Conversa con Martiño Noriega en El País sobre o seu libro Por un denominador común. A esquerda da nación, traducida por nós.

"Creo que a esquerda da nación é un proceso colectivo", considera Martiño Noriega, alcalde de Teo polo BNG e con maioría absoluta, "e se non existe, ten que existir. É de sentido común que non renuncie nin á xustiza social nin aos sinais identitarios". A explicación vén ao caso: Noriega presenta esta tarde, ás oito en Libraría Couceiro de Santiago, o seu primeiro libro baixo o título Por un denominador común. A esquerda dá nación. 

Un feixe de artigos, publicados en prensa dixital -A Nosa Terra e Tempos Dixital-, e unha longa entrevista realizada pola xornalista Rosabel Candal compoñen un volume que coedita 2.0 Editora e a histórica Ediciós do Castro -no que probablemente sexa o seu último traballo-. "Trátase dun libro moi pouco ambicioso", define o autor, "escrito con sinceridade pero desde a miña mirada ideolóxica". Preocúpalle iso e tender pontes. De aí a cabeceira da obra, Por un denominador común. "O concepto remite á Fronte Popular", engade, "a realizar lecturas políticas de movemento amplo, a buscar o que une e non o que separa". A referencia á organización na que milita, e da que se está convertindo nun dos seus rostros públicos reconocibles, salta ao momento: "Si, e ao Bloque; talvez sexa un pouco inxenuo, pero esa idea do denominador común é coa que eu me criei politicamente".

As palabras de Noriega resoan no contexto dun proceso asembleario, o que vive o nacionalismo, que se resolverá en xaneiro. E sobre o que planea o perigo de escisión. "Eu son moi conservacionista en xeral", respóndelle a Candal na conversación que inclúe o libro, "e entendo que merece a pena loitar por procesos colectivos cunha historia de case 30 anos, porque son representativos e porque son a nosa ferramenta de transformación". Pero non aforra críticas nin ao rumbo actual do BNG nin sobre o seu modelo de funcionamento interno e distribución de responsabilidades. Que persoas dedicadas ao exercicio do poder reflexionen por escrito sobre iso non resulta o máis habitual en Galicia. "Tamén me serve para ordenar pensamentos", di, "e intento escapar dos clichés partidistas; a xente demanda sinceridade en todos os ámbitos".

A Noriega enmárcano en papel as palabras liminares de Xosé Manuel Beiras e Isaac Díaz Pardo. "Isaac permíteme recoller unha tradición", afirma, "a republicana, a do exilio exterior e interior; Xosé Manuel xa vén de aí. Concidir con eles, cando ademais xa son en certos medida anxos caídos polas súas peripecias en Sargadelos e no Bloque, é unha sorte enorme". Beiras, xunto ao filólogo e editor Xosé Ramón Fandiño e a xornalista Rosabel Candal, acompañarano esta tarde na presentación de Por un denominador común. A esquerda da nación.

O BNG, Tolkien e a Terra Media: xogo de comparanzas...

Paco Gallego

É quizais O Señor dos aneis a obra literaria máis importante da segunda metade do século XX. Se empregásemos unha linguaxe deportivo-futboleira diríamos, como no caso do fóra de xogo, que aquí conflúen posición e influencia. Isto é, e volvendo ao literario, é unha obra impresionante na súe escrita, no texto, no pretexto e na intertextualidade, así como é importantísima na mesma medida a enorme influencia que tivo e que xerou toda unha serie de imitacións e analoxías máis ou menos acertadas. É unha das poucas obras que comecei a ler de novo unha vez cheguei ao seu final. Outra é Fundación e Terra de Asimov.

Se collemos a triloxía de Tolkien por riba veremos máis dunha concordancia coa historia-histeria que vive a máis importante organización política propiamente galega, o BNG, nestes últimos anos. A súa deriva, para os que nunca dubidamos á hora de sumar esforzos, capacidades e cariño ao proxecto de transformación social e nacional que conlevaba, lémbranos aquelas palabras de Theoden, Rei de Roham, cando se pregunta antes do ataque de Saruman ao abismo de Helm: "Como puidemos chegar a isto?". Quen é, no BNG, ese Theoden? Imos xogar, se queredes.

Din os críticos que en O Señor dos aneis o autor retrata, entre liñas interpretativas, a loita entre a vida "natural", case primixenia, en permanente contacto e comuñón coa natureza (hobbits) -unha especie de Inglaterra idealizada- contra o novo mundo da destrución tecnolóxica, do culto ao líder, da disciplina bañada en sangue e do capitalismo agresivo e rampante, representado na obra por Mordor e na realidade pola Alemaña de Hitler, o Señor Escuro. Os seres humanos, a medio camiño entre unha opción e outra, son os trunfantes da historia do anel. Os novos donos do mundo, que DEBEN estar ben dirixidos. Hai certo fascismo de baixa intensidade en todo isto. Algo así como Baroja, que defendía unha ditadura de intelectuais. Unha "boa" ditadura. Digamos que se os humanos somos dirixidos por xente como Aragorn todo irá ben. Se nos dirixe un Senescal como Denethor II, imos de cú. Quen son, no BNG, Aragorn e Denethor II??? Seguimos xogando, se queredes.

Dentro deste universo inclúense os Elfos, señores que teñen cabalgado moito, máis e mellor pola Terra Media (Unidade Galega e PNG, por exemplo?) e dos que poucos xa quedan, aínda que valerosos e fieis, ou os Ananos, os que viven nas covachas, afastados voluntariamente do que acontece o seu redor, e son un tanto particulares e pouquísimo socializados (@s afastad@s/excluíd@s pola aba esquerdo-soberanista?). Por último está Gandalf, primeiro "O Gris" e logo "O Branco". É tan impactante o paralelismo que estou seguro de que xa sabedes que é Gandalf no BNG, non si? Se sabedes quen é Gandalf, supoño que xa imaxinades quen é Aragorn. Frodo podería ser eu. Tamén ti, que conste.

Non se me escandalicen, por favor, pero quen detenta o poder, que tecnocratiza esta organización nacida "natural", quen somete, quen constrúe para destruír é, en boa medida, quen manda agora no BNG. Dáme o mesmo Sauron ou Saruman. Danme o mesmo orcos que Uruk-Hai. Non hai máis proxecto para a Terra Media que o seu control absoluto, quede despois esta no estado calamitoso que quede. Todos temos certa pena do pobre Gollum, en permanente camiño de autodestrución por obter unha bagatela, un anel. Pobre, si.

 

Pero no caso de Mordor, conquistar para destruílo todo resulta abafantemente miserable. Négome, como Hobbit, a soportalo, a contempalo desde a barreira. Négome porque digo que non. Son, efectivamente, dos do NON. A moita honra, se dicimos non a certas cousas.

Para facerlle fronte a Mordor temos a uns humanos divididos. Por unha banda, un Rei de Roham que non é para nada mala persoa, en absoluto, queridísimo de sempre polos seus "súbditos", pero que vive desde hai tempo manipulado por Grima "Lingua de Serpe" (poder-Xunta?), que realmente está ao servizo de Saruman. Para cando consegue liberarse do embruxo, xa é tarde de máis para el. A súa morte en batalla estaba máis cantado que o patético final reservado a Gollum -este Gollum fora un Hobbit, en tempos, pero autodexenerouse el só obsesionado co seu "tesouro". Aparece ás veces para pedir cabezas e depuracións  eito. Uf. Saquen conclusións vostedes (Theoden-Quintana???). Curiosamente, para enredar máis esta analoxía, o seu mellor legado é unha muller moza -a súa filla, na obra-. O emparellamento que lle propón Tolkien a esta muller (Eadwyn-Táboas?) para salvar mundo e humanidade é con Aragorn. Manda truco, ou como diríamos por aquí, manda

carallo na Habana.

Por outra banda está o Senescal de Gondor (Aymerich?), obsesionado con ser recoñecido como o primeiro entre os humanos, o inicio dunha nova "xenealoxía" que os una, dirixa e leve ao trunfo. Un líder? Un iluminado? Non sei. No BNG hai quen se presenta así pero, como no caso do Senescal, non parece espertar demasiadas adhesións á visión do proxecto que representa. Para moitos humanos non está nada claro que caer nas mans de Denethor II sexa moito mellor que caer nas propias mans de Mordor. Uf outra vez. Xa me aturullan os inusitados paralelismos. E non mo riades, que o conto é triste.

O Hobbits (irmandiños?) son o cemento da "Comunidade do anel", desa comunidade de, por e para tod@s. Acreditan, e de que forma, nunha volta ao esencial, ao primixenio, ao primeiro dos sentimentos, o que nos fixo fortes, ecuánimes, grandes, temibles para os que procuran so a destrución, estean onde estean. Podes facer burla do seu tamaño, pequerrecho en comparanza cos seus pés e orellas, pero o tempo, inaelable, implacable, vailles dando se non toda a razón, si moita dela. Tiveron que enfrontarse a dúas "Torres" en 2009 e non sairon moi ben parados, pero saíron. A súa é a defensa do proxecto común, do respecto ás outras visións, o que inclúe necesariamente o respecto por un mesmo e pola Comunidade no seu conxunto. Está meridianamente claro. Quizais o seu mundo, a súa cosmovisión, está hoxe en retroceso aparente, pero loitarán ata o fin das súas forzas pola súa/nosa pervivencia, contra a tiranía e polo "Retorno do Rei", ou o que é o mesmo, o proxecto polo que dá a vida Gandalf, se é preciso. Por iso digo que Frodo podo ser eu, claro, pero podes ser ti.

Pode ser calquera.

Por último, lembraredes que as forzas de Mordor contaban con humanos "traidores" ao seu servizo en forma de mercenarios e que eran chamados, pola súa orixe xeográfica, os Orientais. Mercenarios, Orientais ou Liberados... que máis ten...

Sabes xa agora que é Aragorn, que non é Hobbit pero é tido como un máis?
Sabes xa quen son Sauron e Saruman?
E Gollum?
E Gandalf?

Vale, pero non esquezades que é un xogo e que non deixan de ser preguntas.

New brave Galiza

Antom Fente Parada

Já mesmo os jornais subvencionados pelo PP começam a reconhecer o alcance suicida da ortodoxia ultraliberal. Com os batuques das eleiçôes lançados ao ar o descontente começa a inçar entre o ressentimento e a desesperação. Um terço dos fogares reduziram gastos na Galiza até fim de ano e 50% dos fogares galegos chegam com dificuldade (ou muita, muitíssima, dificuldade) a fim de mês no derradeiro trimestre de 2011. Assim, 7'3% das famílias tiveram retrasos no pagamento de recibos neste período, o que faz uma variação interanual de 3%.

Durante este Natal cada galego gastará 510€, 20% menos que há apenas um ano, segundo o Instituto Galego de Estatística (IGE). Em euros, são 130 menos que em 2010e 100€ por baixo da meia estatal. Aliás, no terceiro trimestre de ano já 37'7% das moradias limitaram os hábitos de consumo e têm pensado fazê-lo 36'61%, uma variação interanual de 1'3%. No gasto corrente (roupa, calçado, transporte...) vão recortar gasto 35'39%, face a 19'8% que o fizeram em ano passado e 35'6 que o fizeram já no anterior trimestre.

Desde o começo da crise em 2008 o gasto no Natal desceu um alarmante 37% (752€ em 2008 face 510€ em 2011), segundo a FUCI (Fundação de Utentes e Consumidores Independentes). Esses 510€ do promédio da actualidade distribuem-se assim: 175€ em agasalhos (nomeadamente roupa) e joguetes, 90€ em lotaria, 190€ em alimentação e apenas 55€ em lazer (neste último capítulo a redução com respeito a 2010 é de 60% situando os galegos na cola do Estado).

Segundo o IGE 60% das famílias monoparentais chegaram com dificuldades ao cabo do mês no terceiro trimestre deste ano. Os fogares unipersoais, compostos normalmente por pessoas reformadas sendo a Galiza a comunidade com as aposentadorias mais baixas do Estado, vem-se em 55% nesta situação no que atinge aos que têm como único integrante um maior de 65 anos (que são 110.000 na CAG).

Tudo isto num quadro em que o desemprego sube na Galiza enquanto a Junta mantém impassível as políticas de "austeridade" que, agora, se verão também ainda mais reforçadas no Estado espanhol com o PP, que já reconheceu por boca do próprio Rajoy que nâo criará emprego, embora Feijoo diga que fazê-lo-á em 2012. Na Galiza a bola de neve da crise alimentada pela "austeridade" não pára de crescer e a variação interanual da facturação do pequeno comércio caiu um muito preocupante 8'9%, acumulando 16 meses de saldo interanual negativo.

Aliás, agora que se fala de minijobs e reformas laborais que aumentarão a precaridade e pressionarão à baixa os ordenados, convém sublinhar que segundo o IGE 75% das famílias com ingressos inferiores aos 1.000€ chegam com muita dificuldade ao remate do mês. O mesmo lhe acontece a 50% dos que ingressam entre 1.000-1.500 € e tão só apenas atinge a 21% dos que ingressam mais de 2.000€ por mês. Por outra banda, as famílias dos concelhos de menos de 10.000 habitantes sentem mais os problemas para acabar o mês (58%) do que as famílias dos concelhos de mais de 50.000 habitantes (43%).

A produçâo industrial por enquanto cai e o sector da construção esmorece totalmente. Segundo o Instituto Galego de Estatística (INE) na Galiza apenas se venderam 1.000 moradas, atingindo-se todavia um novo

mínimo histórico e a Galiza situa-se na cola do Estado.

Os dados supõem um queda absoluta de 41'5%, doze pontos sob a meia do Estado. No Estado espanhol venderam-se 22.482 vivendas, ou seja, também um mínimo absoluto que não paliou a rebaixa do IVA de 4% do

Governo Zapatero.

E no que a vivenda se refere a coisa não pára aí. A "renda de emancipação", de que se beneficiavam 20.000 moças e moços galegos, não será renovada pelo PP, segundo informou em Twitter, quando finalize 2011. Esta ajuda de 210€ destinada à mocidade levava 4 anos em vigor, pelo que haverá mais moradias vazias (pondo um grau de areia mais para a depressão do consumo). Com o cinismo habitual o PP retoma a estratégia dos liberais e conservadores britânicos de Cameron de culpar de cada recorte ao Governo anterior. Porém desta volta o certo é que o PSOE destinara uma partida que em 2012 incluía novas ajudas e prórrogas desta pseu-

do Renda-básica.

O panorama que se enxerga é desolador e faz mais do que previsível fortes gromos de protesta social em 2012 que irão além da simples "indignaçâo". Na Galiza, 61.000 fogares vem começar e acabar o mês sem que entre nem um só euro. Na Galiza "austera" da brigada de demoliçao e limpeza étnica em que o PP se converteu 60.000 galegos são desempregados de longa duração e 100.000 dos 250.000 desempregados existentes esgotaram já todas as prestações sociais. 11.274 novos desempregados apenas no mês de novembro pondo-se à cabeça do Estado. Entre a mocidade as cifras de desemprego alcançam cifras terríveis. Porém a Junta segue "apertando a correia" aos de sempre e não treme à hora de diminuir o gasto público produtivo e o gasto público social, recorta ordenados e empregos, por outras palavras: o PP aposta por deprimir a economia, destruir postos de trabalho e afogar as famílias e pemes que tanto diz defender como o cinismo e a falta de vergonha na cara habituais dos mercenários do capital.

Para os campioes da "austeridade" e da redução do deficit, com o fim de que a banca cobre as dívidas que os estados contraíram com ela, pela actuação servil do BCE com o grande capital, e que realmente foi uma conversão da dívida privada (socializar as perdas) em dívida pública através de "resgates" (para justificar o fim do estado do bem-estar e a implantação dum darwinismo social militarizado) convém lembrar aquilo que dizia Karl Marx em O Capital:

A acumulação de capital por via da dívida pública não significa senão (…) o desenvolvimento duma classe de credores do Estado que são autorizados a cobrar para si próprios uma parte do montante dos impostos (…). Estes factos demonstram que uma acumulação de dívidas passa a ser uma acumulação de capital.

O coñecemento contra a crise

Bieito Barreira

Moito se ten falado da falla de coñecementos teóricos a nivel económico nestes tempos de crise. O certo é que nese aspecto o sistema e mais a televisión fixeron moi ben o seu traballo, emparvar o máximo posible a unha parte moi importante da sociedade á que a día de hoxe lle importa máis o que diga pola tarde un tal Jorge Javier ca que no seu estado se reforme a constitución nun tempo record. Penso que mentres sigamos nesta tónica a melodía non vai acabar de soar ben.

O pasado Mércores 21 sorprendeume gratamente ver como se enchía o Salón de Graos da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais nunha charla – coloquio sobre a crise do Euro que a asemblea da Liga Estudantil Galega organizou con personalidades como veñen a ser Xavier Vence, Xosé Manuel Beiras e Camilo Nogueira.

Ante este acto saco a nivel persoal un par de conclusións. Unha delas é que o traballo que se leva a cabo nas facultades polo movimento estudantil non pode caer en saco roto. O traballo dunha asamblea como é a de económicas, nunha facultade de máis de 2500 estudantes, é facer país. Xente comprometida buscando sempre a visión crítica, abrindo portas e creando pontes con todo movimento social que se preste a falar. Unha asamblea aberta onde a democracia horizontal prima sobre todo o demáis.

Outra conclusión que se pode sacar da charla do día 21 é que o pensamento crítico está aí, existe. Non teñamos medo a achegarnos a el. Ese medo vai desaparecendo paseniño con actos coma este (había xente de pé). Hai que achegarse a ler, preguntar, falar, debater. É necesario que agora máis ca nunca nos preguntemos as razóns das cousas e os motivos polos que suceden os ataques que padecemos.

Polo demais, podo asegurar que a charla foi do nivel dos seus poñentes, espectacular. Comezou Xavier Vence Falando da unión económica e dos motivos da crise da deuda soberana, o sistema bancario internacional e o funcionamento do sistema financiero en xeral. Toda unha clase de economía, máis desa que non se acostuma a escoitar nas facultades.

O segundo en concordia foi o Beiras. A el tocoulle falar da crise social que está a vivir a unión económica. Explicando que a unión social faise por abaixo mentres que a uníón financiera se fai por arriba, sen atender as particularidades dos pobos e sen respetar os principios democráticos que deberían rexir Europa, esa Europa na que por querer facer un refrendum os mercados pápante.

Para rematar falou Camilo Nogueira que nos falou da crise política que vive Europa. Ofreceunos unha visión cando menos interesante dende unha perspectiva privilexiada, xa que el foi Eurodiputado.

É preciso lembrar que a formación hoxe está ao alcance de tod@s, que calquera pode acceder ao coñecemento dunha maneira relativamente fácil, que con vontade todo se consegue. Actos como o do Mércores 21 fan que sexa un pouco máis fácil, mais non baixemos a garda, de momento o “Sálvame” emítese a diario…

Posición e marco de referencia. Cuestións internas: asemblearismo

Raúl Asegurado no seu Blog dun irmandiño

Se o proceso asemblear no que estamos inxeridos vai determinar o marco de referencia onde vai dirixirse o futuro do BNG, hai cuestións de posicións internas que determinarán de forma inequívoca se o proceso que se encete levará ou non a un proceso que rache as dinámicas que abordei na achega anterior; e isto ten un senso superlativo en cuestións que determinen o valor que se lle dea á militancia de base, aos seus dereitos e os seus deberes.

Nos últimos tempos, na dinámica interna do BNG instaurouse por unha maioría simple unha mutación estatutaria que determinou un cambio no proprio ADN da fronte; a cuestión das delegadas e delegados, xustificado por unha hipotética mellora de calidade democrática na cal en procesos previos a unha Asemblea Nacional, as militantes asistentes deberían “gañarse” en procesos comarcais a delegación de representación das ideas e das persoas para poder asistir, e así afondar no debate interno, e por outra banda, garantir un número de asistentes que permitisen facer unha asemblea dinámica, reducindo o número real de militantes congregadas/os.

Ben, este posicionamento racha coa lóxica do poder horizontal da esquerda social das últimas décadas en todo o planeta. Os procesos abertos, transparentes e a tentativa do empoderamento da sociedade civil como resposta ás agresións desta fase do capitalismo, por parte dos diversos e diferentes movementos sociais antisistémicos, son resposta á inmobilidade e usurpación da soberanía nacional, e por tanto, resposta a unha dinámica de usurpación da mesma democracia; tentando outorgar á cidadanía un valor protagónico na construción social que está sendo continuamente castrada polos poderes económicos e co consentimento das forzas políticas exercentes.

Isto levado ao contexto dunha nación sen estado cobra un valor de vital importancia. Antes desta posición adoitada hai un lustro na dinámica interna do BNG, a fronte exercía unha dobre responsabilidade ante a sociedade nacional (non só nacionalista) galega: por unha banda a fronte atuaba como unha organización política plural das diversas sensibilidades e trasladaba ás instancias públicas (institucións) o seu facer político, mais alén diso, o BNG por outra banda, era una aparato de Estado indispensábel para esta sociedade (cidadanía), pois non contaba con outra forma de representación soberana.

Se afondamos nesta segunda concepción do que era a fronte, de forma esquemática e rápida, podíamos dicer, que as/os militantes do BNG eran cidadás/áns libres que participando de forma direita en forma de sufraxio universal nunha asemblea nacional determinaban a composición do Consello Nacional, que viría en termos estatais a seren o Parlamento; un Parlamento aberto a todas as sensibilidades e que impulsaran o propósito común da fronte, a liberación social e nacional, a emancipación galega.

Ao mudarse a concepción da/o militante, antes como cidadá/án, agora como medio para conseguir unha delegación, lévamos a poder participar dun proceso asembleario só a través dun sufraxio censitario. Un sufraxio censitario que determina varias cuestións:

1. Xa a/o militante do BNG non é un cidadá/án libre para poder exercer os seus dereitos e asumir as súas obrigacións en primeira persoa (pois pode ser que un vaia en delegación de varias persoas, ou o peor, que outras/os non poderán nin sequera asistir ao órgao máximo de decisión soberana aínda sendo militante).

2. A proporcionalidade da delegación non determina a liberdade, nin sequera na cuestión dunha proporcionalidade 1:1, é dicer, un militante un delegado, pois a militante deberá pasar por un rexistro censatario non universal, senón que indignamente terá que, alén de ser militante, estar inscrito por vontade persoal e controlado polo aparato para poder exercer o sufraxio. E esta é unha cuestión republicana indispensábel da liberdade como non-dominación; non vale, para a tradición republicana, que haxa un tirano benevolente, un tirano que decida permitir o sufraxio pois coa existencia do tirano existe a capacidade da dominación, e a liberdade non é un “favor” da tiranía, é un dereito universal de toda a cidadanía no seu conxunto.

3. Na cuestión da proporcionalidade absoluta, de ser un/ha militante un/ha delegado/a, créase un censo previo á asemblea, que o aparato, e nomeadamente a UPG neste caso, poderá antes da celebración da mesma asemblea ter un mapeo da situación que se pode dar nesa asemblea. Como comentaba o outro día un compañeiro, a UPG unha semana antes da celebración da Asemblea Nacional do BNG intuirá o escenário posíbel e tentará amañar coas contas que faga posíbeis pactos que garantan as súas aspiracións.

Ou volvemos a unha concepción asemblearia, que aposte por valores republicáns de liberdade, ou o proceso de rexeneración non é posíbel. Ou volvemos a dotar ao BNG do valor indispensábel que para unha nación sen estado é ter un aparato de Estado, ou converteremos ao BNG nunha forza clásica, tradicional, típica e por tanto colaboracionista co sistema de dominación, por que? Porque para unha nación sen estado, as prácticas internas, as posicións e mecanismos de artellarmento son resposta ás agresións que a cidadanía nacional galega recibe en todos os campos nos que traballa e se desenvolve, ou non será un mecanismo orgánico que anteceda ao proceso de emancipación.

Esta asemblea nacional, debería ser sen delegadas/os, como todas; nesta tentativa o Encontro Irmandiño impuxo dentro da “lei vixente” a maior cota de liberdade posíbel, a proporcionalidade 1:1, e decidimos participar nela, sendo conscientes de que non é suficiente, debemos dotar novamente a toda a militancia da igualdade e liberdade imprescindíbel para así poder artellar, asumindo a total responsabilidade da construción común, o valor da fraternidade.